امروز دوشنبه ۲ مرداد ۱۳۹۶
021-88914185

پر بازدیدترین ها

محاسبه وزن در حمل و نقل هوایی
محاسبه حجم و وزن کالا
ارسال شده در ۱۰ خرداد ۱۳۹۵
ایرباس های جدید ایران
خرید ایرباس مسیر خود را طی می‌کند
ارسال شده در ۲۰ خرداد ۱۳۹۵
ممنوعیت واردات شورلت
واردات شورلت ممنوع شد
ارسال شده در ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۵

مطالب رندوم

ایرباس های جدید ایران
خرید ایرباس مسیر خود را طی می‌کند
ارسال شده در ۲۰ خرداد ۱۳۹۵
نفتکش های ایران در بنادر اروپایی
نفتکش های ایران در بنادر اروپایی
ارسال شده در ۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۵
حمل و نقل بین المللی
برخی اصطلاحات حمل بین المللی دریایی
ارسال شده در ۱۰ تیر ۱۳۹۵

روش سنتی حمل ونقل بین المللی این است كه هركالائی را به طریق هوائی – زمینی و دریائی به كشور دیگر انتقال می دهند. تنظیم قواعد اینكوترمز سال ۱۹۵۳ بر این مبنا استوار بوده است. در اینكوترمز سال ۱۹۹۰ روشی اتخاذ شده است كه فقط تفكیك بین حمل دریائی با انواع مختلف حمل دیگر مد نظر قرار نگرفته است .در ایكوترمز سال ۱۹۹۰ هفت نوع روش حمل مشترك بین طرق مختلف حمل ازجمله حمل مركب است .هفت نوع حمل مذكور عبارتنداز:
۱- WXE خلاصه كلمه skrow xEبه معنی تحویل درمحل كار
۲- AGF ” ” reirraC eerF” ” تحویل به حمل كننده
۳- TPC ” ” ol diaP egairraC” “كرایه حمل ،پرداخت شده تا
۴- PIC oT diaP ecravitsni dna egairraCكرایه حمل وبیمه پرداخت شده
۵- FAD ” “retnorF ta derevileD” ” تحویل در مرز
۶- UDD ” “diapnU ytuD derevileD” ” تحویل عوارض پرداخت شده
۷- PDD ” ” diaP ytuD derevileD” “تحویل عوارض پرداخت نشده

 

حمل و نقل بین المللی

حمل و نقل بین المللی

الف – تحویل به حمل كننده
این هفت نوع روش حمل را به دو دسته تقسیم و مورد مطالعه قرار می دهیم . در این سه مورد عبارنداز ACF TPC .piC اینك وجوه اشتراك و موارد افتراق آنرا تشریح می كنیم .
۱- وجوه مشترك
در قرارداد بیعی كه استناد به (تحویل به حمل كننده ) دارد بایع ومشتری نقطه معینی را به هنگام انعقاد قرارداد تعیین می نماید كه كالا در آن محل تحویل شود.در ماردكیه نقطه معنی مشخص نشده باشد بایع حق انتخاب نقطه مناسب در محدوده ای كه بتوان كالا را در اتیرا حمل كنده قراردهد، دارد.در این نوع قراردادها، حمل كننده به كسی می گویند كه در قرار داد حمل اجراء یا قمدمات انجام حمل از طریق راه آهن ، جاده ای ، دریائی ، آبراه داخلی ،دریائی یاتركیبی از این انواع را تعهدكند. ممكن است مشتری به بایع دستور دهد كه كالا را به عنوان مثال به یك عامل حمل كه خود حمل كننده نیست ، تحویل دهد در این صورت فرض بر آن است كه وظیفه بایع در مورد تحویل كالا وقتی به پایان می رسد كه كالا تحت نظارت آن عامل قرار گیرد.
اخیرا” در كشورهای مختلف دنیا استفاده از ترمینالها برای حمل و نقل كالا روش جاری شده است وكاربرد آن در قراردادهای حمل عادی شده است. اینكوترمز نیز برای رفع هرگونه ابهام اقدام به تعری فاین اصطلاح نموده است و كلمه ترمینال را در وسیع ترین مفهوم آن به كار گرفته است. مقصود از ترمینال حمل ونقل در قواعد حمل ونقل اتاق تجارت بین المللی ایستگاه راه آهن ، ایستگاه حمل ، ترمینال یا محوطه كانتینر، ترمینال مختلط چند منظور و یا هر گونه محوطه ای كه به حمل كالا اختصاص یافته باشد، است .در (تحویل به حمل كننده ) بایع علاوه بر كالا باید سیاه بازرگانی و یا پیام الكترونیكی معادل آن و گواهی های انطباقی كه در قرارداد پیش بینی شده است ، تهیه نماید، با هزینه ومسئولیت خود پرانه های صدور وسایر مجوزهای رسمی را دریافت كند،تشریفات گمركی موردنیاز برای صدور كالا را انجام دهد وكلیه خطرات فقدان و خسارت وارده بركالا تا زمان تحویل را تحمل نماید. چگونگی تحویل كالا به این طریق است كه بایع باید كالا را در تاریخ مقرر و محل معین و یا زمان و مكان متعارف برای انجام چنین منظوری تحت نظارت حمل كننده و یااخشاص دیگری كه از جانب مشتری نام برده شده است. تحویل دهد. به موقع مشتری را از قراردادن كالا تحت نظارت حمل كننده ، و یا احتمالا” خودداری حمل كننده ازتحویل گرفتن كالا، مطلع سازد، هرگونه قصور در انجام این وظائف موجب عدم انتقال صحیح ضمان از عهده بایع بر عهده مشتی و جبران خسارت وارده است.مسملا” كالائی قابل تحویل است كه بازرسی ، بسته بندی ، علامت گذاری شده باشد. هزینه آن دسته از عملیات بازرسی كه برای تحویل كالا به حمل كننده ضروری است (اندازه ، وزن ، شمارش ) از وظائف بایع است ، ولی چنانچه مشتری بخواهد با اطمینان بیششتری كالا را تحویل بگیرد، با هزینه خودمی تواند، اقدام به بازرسی نماید.
۲- موارد دفتراق
در روشهای متفاوت حمل كه (تحویل به حمل كننده ) انجام میشود وجوه افتراق نیز وجود دارد كه عمدتا” مربوط به انعقادقرارداد حمل و بیمه است .در روش حمل ACF بایع هیچ وظیفه ای اجباری در خصوص قرارداد حمل ندارد. البته در صورتی كه مشتری تقاضا نماید یاعرف تجارت بر آن باشدومشتری دستوری مخالف آن نداده باز بایع می تواند قرارداد حمل را طبق روش معمول با مسئولیت و هزینه مشتری منعقد نماید در مورد قرارداد بیمه بایع هیچ مسئولیت و وظیفه ای ندارد
بر عكس د رروش حمل به طریق TPC (ot diaP egairraC) بایع موظف است به هزینه خود قرارداد حمل كالا را به نقطه تعیین شده در مكان مقصد تعیین شده با شرایط متداول ، در مسیر معمول به روش متعارف منعقد نماید، در صورتیكه نقطه ای مورد توافق قرارنگرفته باشد بایع می تواند در محل تعیین شده نقطه را كه برای منظورش مناسب ترین است ، انتخاب كند.در این نوع روش حمل مثل مورد ACF (reirraC eerF) بایع تعهدی د رمورد بیمه كالا ندارد.در حمل و نقل روش pic(ot diap ecnarusni dna egairraC) بایع علاوه بر انعقاد قرارداد حمل به همان روش .T.P.C متعهد به انعقاد قرارداد بیمه به هزینه خود است .
جزئیات قرارداد بیمه در قرارداد اصلی بیع مورد توافق قرار می گیرد ولی از نظر اینكوترمز بیمه باید به نحوی انعقاد یابد كه مشتری یا هر شخص دیگری كه در بیمه كالا نفعی داشته باشد، بتواند مستقمیا” از بیمه گر خسارت بگیرد، قرارداد بیمه با بیمه گران یا شركتهای بیمه ای كه حسن شهرت دارند منعقد می شود و حداقل پوشش بیمه آن مطابق با شرایط انستیتو بیمه گران لندن است .چنانكه ملاحظه می شود افتراق روشهای حمل به طریق (تحویل به حمل كننده ) در این است كه ، در روش حمل ACF بایع تعهد انعقاد قرارداد حمل وبیمه را ندارد، در صورتیكه در روش حمل TPC بایع متعهد به انعقاد قرارداد بیمه و قرارداد حمل به هزینه خوداستب – تحویل در مرز
در روش (تحویل در مرز) در قرارداد بیع نقطه معین در مرز گمركی كشور همجوار تعیین می شود كه بایع باید كالا را در آن نقطه تحویل دهد. تعهد بایع وقتی به پایان می رسد كه كالا را برای صدور از گمرك كشور خود ترخیص كند و در محل تعیین شده دراختیار مشتری گذارد.
۱- وجوه اشتراك
سه اصطلاح “PDD.UDD-FAD” از اصطلاحات اینكوترمز سال ۱۹۹۰ به تحویل كالا در مرز اختصاص داده شده است .اصطلاح (مرز) كلی است و بنابراین برای هر مرزی از جمله مرز كشور محل صدور به كار می رود، ازطرف دیگر این اصطلاع اگر چه عمدتا” در حمل از نوع راه آهن یا زمینی مورد استفاده قرار می گیرد ولی در مورد مرز هوائی ودریائی نیز می تواند بكارگرفته شود.در انواع مختلف روشهای حمل و تحویل كالادرمرز) بایع باید كالا و سیاهه بازرگانی یا پیام الكترونیكی معادل آن را مطابق قرارداد بیع تهیه و گواهی های مطابقت دیگری كه ممكن است قرارداد لازم بداند را آماده ناید، پروانه ها، و گواهی های مطابقت دیگری كه ممكن است قرارداد لازم بداند را آماده نماید، پروانه ها، مجوزها، و تشریفات گمركی را كه مستلزم صدور كالا است به هزینه خود كسب نماید. اگر قرار بر عبور كالا از كشور ثالثی باشد بایع تشریفات گمركی ترانزیت كالا را انجام دهد. پرداخت هزینه حمل و انعقاد قرارداد مربوط به آن برا یحمل كالا به نقطه تعیین شده از وظایف دیگر بایع است. پس از انجام این تشریفات كالا را بدون هیچ اقدامی در مورد بیمه ، با مدارك تحویل مثل سند، حمل یاپیام الكترونیكی معادل آن در محل تحویل تعیین شده در تاریخ و یا مهت تصریح شده در اختیار مشتری بگذارد. هر گونه قصور در انجام این وظایف موجب مسئولیت است .در مورد (تحویل كالا در مرز) نیز اینكوترمز در نقطه ای را معین نموداست كه محل تلاقی وتفكیك مسیولیت های بایع ومشتری است. تا رسیدن به نقطه تحویل كلیه هزینه های مربوط به كالا و حمل آن و هزینه های انجام تشریفات گمركی لازم برای كالا و كلیه مسئولیتهای فقدان ، معدوم یا خسار دیدن كالا بر عهده بایع است. از آن نقطه به بعد بایع مسیولیتی در مورد كالا ندارد و با تحویل صحیح آن تعهدات او به پایان می رسد. همین نقطه پایان تعهدات بایع ،نقطه آغاز تعهدات مشتری است. فقط در موردی تعهدات بایع یا مشتری بر حسب مورد به بعد یا قبل از نقطه تلافی مسئولیتها تسری داده خواهد شد كه مرتكب قصور شده باشند. مثلا” بایع در بعضی از مواردموظف به تعیین تایخ یا محل تحویل كالا و اطلاع به موقع آن به فروشنده است. حال اگر در اثر عدم اطلاع به موقع مشتری خسارتی بر كالا تحمیل شده و یا وسیله نقلیه دچار معطلی شد، پرداخت هزینه آن بر عهده بایع است .
۲- موارد افتراق
موارد افتراقی كه بین سه روش حمل (تحویل كالا در مرز) وجود دارد بیشتر مربوط به نقطه تحویل كالا است كه بر حسب مورد در داخل كشور بایع بعد از ترخیص اما قبل از مرز گمركی كشور همجوار یا در كشور ورودی بعد از عبور از گمرك و یا در نقطه معینی در داخل كشور وارد كننده انجام میشود.تحویل كالا در هر نقطه ایك هانجام شود هزینه های مربوط به كالا تا نقطه تحویل را نیز متضمن است. این هزینه ها علاوه بر كرایه حمل و بسته بندی و علامت گذاری و غیره ك هرابطه وجودی باخودكالا دارند، شامل هزینه های مربوط به معدوم شدن و یا خسارت دیدن كالا نیز می شود.در روش حمل FAD بایع در مورد تحویل كالا هنگامی به پایان می رسد كه كالا برای صدور ترخیص كند و در نقطه ومحل تعیین شده در مرز، اما قبل از مرز گمركی كشورهمجوار در اختیار گذارد. این اصطلاع بیشتر در حمل راه آهن یا زمینی مورد استفاده قرارمی گیرد و قابل انطباق بر هر نوع حمل دیگری نیز هست. در اینجا نقطه تلاقی وظائف ومسئولیتهای بایع ومشتری نقطه بین دومرز كشور همجواراست. ممكن برای رسیدن به این نقطه كالا لزوما” ابز طریق كشور دیگری عبور كند. در این صورت هزینه های مربوط نیز به عهده بایع خواهد بود. با دادن مثالی موضوع روشنتر می شود:فرض كنیم تاجر ایرانی كالائی را در فرانسه خریداری كرده باشدو در قرارداد استناد به روش حمل FAD مرز بازگان نموده باشد. در این صورت تاجر فرانسوی پس از انجام همه تشریفاتی كه مستلزم خروج كالا از فرانسه وترانزیت آن از كشورهای مختلف است. باید كالا را در مرز، پس از عبور و ترخیص كالا از گمرك تركیه و قبل از ورود به گمرك ایران تحویل دهد.نوع دوم (تحویل درمرز) UDD است كه چنانكه گفتیم اختصار اصطلاح (diapnU ytuD derevileD) است. در این نوع روش حمل وظیفه بایع در مورد تحویل هنگامی به پایان می رسد كه كالا را در محل تعیین شده در كشور ورودی در اختیار مشتری قرار دهد. بایع باید پس از تهیه كالا طبق قثرارداد وكسب پروانه ها، مجوزهاوتشریفات (گمركی ) قرارداد حمل را با حمل كننده منعقد نماید. درتاریخ مقرر با قبول مسئولیتهای فقدان یا خسارت وارده بركالا وپرداخت هزینه ها در لحظه تحویل واطلاع به موقع خریدار و تهیه مدارك تحویل كالا را بازررسی و بسته بندی كالا را در نقطه تعیین شده در تاریخ مقرر یا ظرف مهلت مقرر پس از عبور از مرز بدون پرداخت عوارض ، مالیاتها و دیگر مخارج رسمی قابل پرداخت به هنگام ورود و با پرداخت هزینه انجام تشریفات گمركی مذكور در اختیارمشتری قرار دهد.پرداخت هزینه های رسمی ورود كالا مثل عوراض ، مالیاتها و دیگر مخارج رسمی بر عهده مشتری است فقط همانطوریكه تصریح شده ،هزینه انجم تشریفات بر عهده بایع است. معهذا در قراردادها گاهی اصطلاح U D D را به اضافاتی بكار می برند مثلا” :(noitanitsed fo ecalp demaN)TAV UDDكاربرد این نوع اضافات حاكی از توافق طرفین بر تحمیل هزینه های رسمی و بعضی از مالیاتها مثل مالیات ارزش افزوده بر بایع است. نتیجه اینكه اگر UDD بدون اضافاتی بكار گرفته شد تعهد بایع در خصوص كالا بدون پرداخت عوارض گمركی و سایرمالیاتها و حقوق رسمی ورود كالا پایان می پذیرد. ولی اگر طرفین بخواهند پرداخت بعضی از هزینه های قابل پرداخت به هنگام ورود كالا را بر عهده بایع گذارند باید صریحا” در قرارداد شرط نمایند. درمثالی كه قبلا” ذكر شد تاجر فرانسوی كه كالائی را،UDD مرز بازرگان فروخته باشد، باید كالا را در داخل خاك ایران در مرز بازرگان بدون پرداخت عوارض مالیاتها و حقوق رسمی ایارن و با پرداخت هزینه انجام این تشریفات وكلیه مخارجی كه تا این لحظه بركالا تعلق گرفته است ، تحویل دهند. بنابراین فرق بین FAD UDD در همین تحویل كالا در نقطه مرزی است. كه در FAD قبل از عبور از مرز ایران و درUDD بعد از عبور از مرز ایران انجام میشود.سومین روش حمل (تحویل درمرز) عوارض پرداخت شده (diaP ytuD derevildD) PDD است. مراد از این اصطلاح این است كه وظیفه بایع در مورد تحویل كالا هنگامی به پایان می رسد كه كالا را در محل تعیین شده در كشور ورودی با پرداخت همه هزینه هائی كه در بالا بردن UDD متذكر آن شدیم و بر عهده گرفتن همان ضمان و تهیه همان مداكر واسناد در داخل كشور ورودی در محل تعیین شده در قرارداد تحویل دهد. در این نوع روش حمل عوراض و حقوق گمركی و سایر هزینه های رسمی و غیر رسمی كالا بر عهده بایع است .در مثال فوق تاجر فرانسوی كه با تاجر ایرانی قرارداد تحویل PDD قزوین جلو كارخانه با آدرس مشخص منعقد نموده است ، وظیفه بایع انجام نخواهد پذیرفت مگر اینكه كالا را جلو كارخانه مشخص شده در اتیار مشتری قرار دارد.فرق این نوع روش حمل با روش حمل قبلی در حمل كالا از مرز بازرگان به جول كارخانه در قزوین است كه به عنوان نقطه تحویل مشخص شده است. انتقال نقطه تحویل كالا از مرز بازرگان به جلو كارخانه در قزوین متضمن پرداخت هزینه حمل و قبول خطرات و مسئولیت ها و هزینه های لازم برای انجام كار از از طرف بایع است
خلاصه اینكه از مقایسه این سه روش حمل تفاوت آن در میزان پیشرفت به مقصد كالا دیده می شود كه هر چه پیشرفت بیشتر انجام شد وظائف و حدود مسیولیت بایع را سنگینتر و وسیعتر می نماید.
در حمل مركب زمینی ، هوائی ، راه آهن دریائی دو اصطلاح در دو نهایت ، روش حمل قرار دارد، در روش حمل WXE به اختصار(skroW XE) یعنی (تحویل در محل كار) كالا در كشور بایع و در محل كار او یا كارخانه و یا انبار متعلق به او صورت می پذیرد. در روش PDD تحویل كالا در نهایت دیگر یعنی در محل كار ویا در محلی در كشور خریدار كالا باید تحویل شود.
در اینكوترمز سال ۱۹۹۰ اصطلاحات شش گانه زیر به حمل و نقل از طریق دریا اختصاص داه شده است :
۱- SAFاختصاركلمات (pihS edisgnola eerF)به معنی تحویل دركناركشتی
۲- BOF ” ” (draob no eerF) ” ” تحویل روی عرشه
۳- REC ” ” (thgierF dna tsoC) ” ” هزینه كرایه حمل
۴- FIC ” (thgierF dna ecnarusni tsoC)كرایه حمل ونقل پرداخت شده
۵- SED ” ” (pihs XE drevileD) ” ” تحویل ازكشتی
۶- QED ” ” (yauQ XE drevileD) ” ” تحویل دراسكله
از این اصطلاحات سه اصطلاح B.O.F ،R.F.C-FiC كه با هم قرابت بیشتر دارند را در پاراگراف الف و سه اصطلاح دیگر رادرپاراگراف ب مطالعه می كنیم .
الف – بارگیری بر عرشه كشتی
قرابت سه اصطلاح .B.O.F ،R.F.C ،F.I.C در این است كه هر سه اصطلاح تحویل كالا روی عرشه كشتی صورت می گیرد.
(تحویل روی عرشه ) به این معنای است كه وظیفه بایع درمورد تحویل كالا هنگامی به پایان می رسد كه كالا در بندر محل تعیین شده از نرده كشتی گذشته باشد.
۱- وجوه مشترك
در این نوع روشهای حمل بایع باید كالا وسیاهه تجارتی یاپیام الكترونیكی معادل آن را با گواهی انطباق كالائی كه تحویل خواهد شد بر كالای موعود تهیه كند. پس از بازرسی كیفیت وكمیت پروانه ها صدور و یا دیگر مجوزهائی كه برای صدور كالا لازم است را بگیرد. انجام تشریفات گمركی برای صدور و هزینه آن نیز به عهده اوست .
پس از تهیه كالا و حل كلیه مشكلات مربوط به صدور آن به نحوی كه توضیح داده شد، كالا را رد تاریخ مقرر و یا ظرف مهلت معین روی عرضه كشتی كه از جانب مشتری تعیین شده است ، طبق عرف بندر بارگیری تحویل دهد. به موقع مشتری را از تحویل كالا مطلع سازدتا او بتواند مقدمات تحویل گرفتن كالا را آماده نماید.تحویل كالا توام با اسنادی است كه آن اسنادمتداول را نیز برای مشتری تهیه خواهد كرد. در روش حمل (ت حویل روی عرشه ) نقطه تلاقی مسئولیتها ووظایف بایع ومشتری عبور كالا از نرده كشتی است. تا رسیدن كلا به نقطه تحویل یعنی نرده كشتی كلیه هزینه ها ی مربوط به كالا و حمل آن و هزینه های انجام تشریفات گمركی لازم برای صدور كالا و ارزش اسناد و مدارك لازم بر عهده بایع است. او ضامن فدقان و یا معدوم یا خسارت وارد آمدن بر كالا نیز است. از آن نقطه به بعد، یعنی از لحظه عبور از نرده كشتی بایع هیچ مسئولیتی در مورد كالا ندارد و با تحویل صحیح آن مسئولیت بایع در مورد تحویل كالا به پایان می رسد وانتقال ضمان انجام می شود.این نقطه پایان تعهدات بایع ، نقطه آغاز تعهدات مشتری است و فقط در مورد یتعهدات بایع نمشتری بر حسب مورد به بعد یا قبل از گذشتن كالا از ندره كشتی تسری خواهد یافت ، كه در انجام وظائف قصور ورزیده باشند. به عنوان مثال در بیع با روش حمل B.O.F مشتری باید نام كشتی ، نقطه بارگیری ، و زمان مورد نیاز برای تحویل را به موقع به بایع اطلاع دهد.حال اگر در نتیجه قصور مشتری ، یا كشتی تعیین شده به موقع وارد نشود، یا زودتر یا دیرتر از آن موقع وارد شود و در نتیجه كشتی دچار معطلی در بندر گردد مشتری با وجود انیكه كالا هنوز از نرده كشتی نگذشته است ، مسئول پرداخت هزینه معطلی كشتی و سایر هزینه ها خواهد بود. برعكس چنانكه بایع در تتهیه مدارك تعلل ورزیده باشد و در نتیجه آن خسارتی متوجه كالایا هزینه های حتی بعد از عبور كالا از نرده كشتی ایجاد شود، پرداخت هزینه به تهده او خواهد بود ولو اینكه كالا از نرده كشتی گذشته باشد. در این انواع روش حمل نیز بایع ومشتری علاوه بر تعهد اصلی كه تحویل كالا و پرداخت ثمن است باید كلیه مدارك لازم برای صدور یا ورود كالا را از كشور خود یا به كشور مورد تهیه نماید.
۲- موارد افتراق
در روشهای حمل (تحویل روی عرشه ) موارد افتراقی نیز وجود دارد كه عمدتا” مربوط به همان قرارداد حمل و بیمه است .در بیع با روش حمل .B.O.F بایع با انجام نكاتی كه ذكر آن گذشت و تحویل كالا روی عرضه كشتی ، با عبوركالا از نرده كشتی وظیفه خود را در مورد تحویل كالا به پایان می رساند وهیچ وظیفه ای در مورد قرارداد حمل و بیمه ندارد، مشتری برای حمل كالا اقدام بر انعقاد قرارداد كرده است و كشتی را او با هزینه خود برای بارگیری فرستاده است .در روش حمل R.F.C (هزینه كرایه حمل ) بر خلاف روش حمل B.O.F بایع نه تنها به تحویل كالا روی عرشه كشتی به نحوی كه بیان شده است ، بلكه باید به هزینه خود قرارداد حمل كالا به بندر مقصد تعیین شده را با شرایط متداول و در مسیر معمول ، با نوعی كشتی دریائی كه معمولا” برای حمل كالای موضوع قرارداد به كار می رود، منعقد نماید.در مورد روش حمل .B.O.F خصوصیات كشتی بر شمرده نشده است و مشتری آزاد است كه هر نوع كشتی كه خواست برای حمل كالائی كه متعلق به اوست ارسال دارد ولی در صورتیكه كشتی قادر به بارگیری كالا نباشد واز این بابت ضرری متوجه كالا یا كشتی شود خودمسئول آن خواهد بود. بر عكس در مورد روش حمل به R.F.C نظر به اینكه بایع باید با هزینه خود قرارداد حمل را منعقد نماید،خصوصیات كشتی بر شمرده شده است تا ایجاد اختلاف نكند. كشتی باید متعارف و در مسیر معمول حركت كند وبرای حمل كالای موضوع قرارداد مناسب باشد. قابل تذكر اینكه در این روش حمل R.F.C وظیفه بایع نسبت به نوع قبلی B.O.F سنگینتر است وعلاوه بر وظائف معمولی در روش B.O.F باید به انعقاد قرارداد حمل با هزینه خود اقدام نماید.در سومین نوع روش حمل (تحویل روی عرشه ) یعنی FiC (هزینه ، بیمه و كرایه حمل ) وظائف بایع علاوه بر آنچه كه در كلیات بر شمردیم انعقاد قرارداد حمل مثل مورد روش .B.O.F(فوب ) ومضاف بر آن بیمه دریائی است. یعنی باید كالا را در مقابل خطراتی كه متوجه آن است ، چه از ظنر فقدان و یا خسارت بیمه دریائی نماید.نحوه بیمه (استانداری ) كه اتاق تجارت بین المللی پیش بینی نموده است را متذكر شویم ولی نظر به اهمیت مطلب تكرار دوباره آن ملال آور نیست .در روش حمل FiC بایع به هزینه خود قرارداد بیمه ای به بیمه گران یا شركت بیمه ای كه حسن شهرت داشته باشد منعقد می نماید. میزان آن حداقل پوشش بیمه ای (شرایط انستیتوبیمه گران لندن ) است مگر اینكه در قرارداد به گونه دیگری توافق شده باشد. مدت پوشش بعداز شروع سفر دریائی تا ورود كالا به بنرد مقصد،است.این نوع بیمه اجباری است و هزینه آن بر عهده بایع است. ولی در صورتیكه مشتری تقاضا نماید، بایع به هزینه مشتری كالا را در مقابل خطراتی خارج از موضوع بیمه دریائی مثل : جنگ ، اعتصابات ، شورشها واغتشاشات ، بیمه می نماید.در روش حمل FiC باز وظیفه بایع نسبت به دو روش قبلی سنگیتر است و علاوه بر نعقاد قرارداد حمل به هزینه خود به نحوی كه در روش حمل وجود داشت ، می بایست كالا را در مقابل خطرات بیمه كند. بنابراین حدود وظایف بایع در روش حمل (BOF) به حداقل و در روش حمل FiC به حداكثر می رسد.
این تقلیل مسئولیت متشری وافزایش مسئولیت بایع در روشهای (تحویل در بندر مقصد) نیز ادامه می یابد.
ب – تحویل در بندر مقصددر دو نوع روش حمل كالا از طریق دریا تحویل در بندر مقصد انجام می شود.
۱- تحویل از كشتی pihs xE derevileC” SED
مراد از (تحویل از كشتی ) این است كه وظیفه بایع در مورد تویل كالا هنگامی به پایان می رسد كه كالا را قبل از ترخیص برای ورود، در بند مقصد تعیین شده ، روی عرشه كشتی در اختیارمشتری قرار دهد.
بایع موظف است كالا را طبق قرارداد بیع تهیه ، پروانه ها، مجوزها، تشریفات صدور كالا را فراهم و هزینه های ضروری تا زمان تحویل را پرداخت و با اسناد حمل یا پیامهای الكترونیكی معادل آن پس از بازرسی و بسته بندی و علامت گذاری در تاریخ مقرر وظرف مهلت تصریح شده بر روی عرشه كشتی تحویل دهد. در این نوع روش حمل نیز انعقاد قرارداد حمل توسط و به هزینه بایع انجام میشود. شرایط تحویل طوری است كه امكان انتقال كالا از كشتی توسط تجهیزات تخلیه ای وجود داشته باشد. پس از حركت كشتی بایع باید مشتری را از زمان تقریبی ورود كشتی مطلع سازد.آنچه این روش حمل را از سه روش قبلی حمل دریایی تفكیك می كند لحظه تحویل كالا است كه درآنجا لحظه عبور از نرده كشتی در بندر مبداء بود و در اینجا عرشه كشتی قبل از ترخیص در بندر مقصداست
دراین نوع روش حمل بایع در مورد بیمه مسئولیتی ندارد و چنانچه مشتری خواست خود می تواند اقدام به بیمه كالا نماید در غیر اینصورت خطرات احتمالی را باید بپذیرد.
– تحویل در اسكله QED “xE dereviliD”
مراد از (تحویل در اسكله ) آن است بایع باید كالا را در اسكله (بازانداز) بندر مقصد تعین شده برای ورود ترخیص كند ودر اختیار خریدار قرار دهد. در قرارداد بیع كه استنادبه (تحویل كالا تا ورود به محل تقبل می كند. ولی اگر توافق كند كه مشتری كالا را ترخیص كند و عوارض را بپردازد، باید عبارت (عوارض پرداخت نشده ) diapnU ytud را به جای عبارت (عوارض پرداخت شده ) diaP ytud به كار گیرند، به همین ترتیب امكان معافیت بایع از پرداخت هزینه های دیگری وجود دارد. مالیات ارزش افزوده اغلب محل بحث است و در صورت معافیت بایع از پرداخت آن عبارت yauQ xE derevileD dia[nU TAV به كار گرفته می شود.
فرق بین این روش حمل ( تحویل در اسكله ) با روش قبلی (تحویل از كشتی ) همانطوریكه ملاحظه شد در نقطه تحویل كالا است كه برای بایع هزینه اضافی بدنبال دارد.
بنابراین در روش حمل دریایی حداقل مسئولیت بایع در روش SAF (تحویل در كناركشتی ) در بندر مبداء و حداكث رآن در QED (تحویل در اسكله ) بندر مقصد است .
نتیجه – روشهای حمل كالا در تجارت بین المللی توسط اتاق تجارت بین المللی بطریق منطقی سازمان داده شده است. به نحوی كه چه در اصطلاحات قابل انطباق بر انواع مختلف حمل (زمینی ، هوائی ، راه آهن و دریائی ومركب ) و جه در اصطلاحات مخصوص حمل دریائی به هر اندازه كه از نقطه تحویل كالا از مبداء به طرف مقصد پیش می رویم تعهدات بایع سنگینتر و تعهدات مشتری سبكتر می شود.
در واصطلاح حركت از مبداء كه در راس هر گروه از اصطلاحات قابل انطباق در انواع مختلف حمل واصطلاحات مخصوص حمل دریایی قرار دارد، تعهدات بایع و مشتری تقریبا” یكسان است .در روش حمل كالا به طریق (WXE) تعهد بایع تحویل كالا در كارخانه یا محل كار خودش است ، به همین ترتیب در روش حمل دریائی SAF بایع كالا را دركنار كشتی در كشور خود تحویل می دهد.در دو اصطلاح ورود به مقصد كه در انتهای هر یك از دو گروه از اصطلاحات قابل انطباق بر انواع مختلف حمل و اصطلاحات مخصوص حمل دریائی قرار دارد باز تعهدات مشتری و بایع یكسان است .در روش حمل كال به طریق POD بایع كالا در محل تعیین شده در كشورمشتری تحویل می دهد و به همین طریق درروش حمل دریائی pihs xE بایع كالا را در خارج از كشتی پس از حمل به مقصد تحویل خواهد داد. علاوه بر این نظم منطقی درونی ، قواعد اینكوترمز از لحاظ ملاحظات اقتصادی نیز منطبق بر قواعد عرضه و تقاضا كالا تنظیم شده است .
هرچه تقاضای كالا بیشتر و عرضه آن كمتر باشد انتخاب اصطلاح مورد نظر برای حمل كالا به مبداء حركت نزدیكتر خواهد بود، در اینگونه موارد نظر به نیازی كه مشتری به كالا دارد حاضر خواهد شد، هزیه حمل ، خطرات ، كرایه و سایر مخارج رسمی وغیر رسمی را پرداخت نماید تا نیاز خود را برآورد. در جهت عكس هرچه تقاضای كالا كمتر و عرضه آن بیشتر باشد بی نیازی مشتری به كالا و نیاز بایع به فروش موجب خواهد شد تا بایع برای فروش كالا حاضر به قبول هزینه حمل ، خطرات ، كرایه و سایر مخارج رسمی و غیر رسمی گردد و بنابراین اصطلاح به مقصد نزدیكتر خواهد بود.

کليه حقوق اين سايت متعلق به “نوين ترابر رايکا” مي باشد و هرگونه کپي برداري از طرح يا محتواي سايت پيگرد قانوني دارد.
طراحي سايت : پرشين تيک